Ο Τ.Φ. εξομολογείται...

Boy Όποτε πάω να μιλήσω για αυτό το θέμα με πιάνουν περίεργα συναισθήματα.

Κομπιάζω, αλλά θέλω να φωνάξω, να ενημερώσω τον κόσμο.

Το έμαθα σε μια πολύ άσχημη περίοδο της ζωής μου.
Όταν ήμουν στο στρατό.
Η περιπέτεια μου ξεκινά ως εξής:

Πριν πάω στο στρατό είχα κάνει εξετάσεις για aids. Μετά απο 5 μέρες πάω στρατό και με παίρνουν τηλέφωνο για να ξανακάνω το τεστ γιατί υπήρχε κάποια ένδειξη.
Ένιωσα το απόλυτο κενό.

Την στιγμή που μαθαίναμε πως να χαιρετάω τους ανωτέρους μου, ζαλίζομαι, βάζω τα κλάμματα και πεφτω στην αγκαλιά του ανθυπολοχαγού μου. Απίστευτο ε;;
Απο εκεί και πέρα αρχίζει μια κωμικοτραγική κατάσταση. Ο ανώτερός μου να με ρωτάει γιατί κλαίω και ότι ο στρατός περνάει γρήγορα και εγώ να μην μπορώ να αρθρώσω λέξη. Όταν κατάφερα να του μιλήσω με στέλνει στον διοικητή και απο εκεί και πέρα στο 401.
Πήρα απαλλαγή και οι στρατιωτικοί γιατροί μου συμπεριφέρθηκαν άψογα.
Ηταν κάθε μέρα δίπλα μου και γενικά με πρόσεχαν πολύ.

Οι γονεις μου υπέφεραν πολύ στην αρχή.
Έκαναν το λαθος να διαβάσουν μια εγκυκλοπαίδεια της δεκαετίας του 1980 όπου έγραφε ότι όσοι έχουν τέτοια αρρώστεια πεθαίνουν.
Μέχρι να πάρω την απαλλαγή, γυρίζω σπίτι και μου είχαν κάνει ήδη τον επικήδειο. Με σωστή ενημέρωση - αλήθεια που βρήκα το κουράγιο; - και υπομονή, τελικά κατάλαβαν ότι δεν θα πεθαίνω.

Απλά αλλάζω. Δεν ξέρω αν αυτό μου έχει κάνει καλό μετά από περίπου 3 χρόνια που το γνωρίζω.
Το αγόρι μου δεν το ξέρει και δεν πρόκειται να το μάθει ποτέ.
Απλά προσέχω.

Παρόλα αυτά, πιάνω πολλές φορές τον εαυτό μου να κάθεται και να κλαίει.
Ίσως για την μαλακία που έκανα να είμαι απρόσεχτος τόσο. Είχα ακριβώς στην αρχή τα ίδια συναισθήματα με όλους όσους όταν το μαθαίνουν.
Θυμό, λύπη, αμνησία, αγανάκτηση. Και όμως, έμαθα όλα αυτά να τα αντιμετωπίζω. Όσο μπορώ βέβαια.
Η ειρωνία είναι ότι μέσα από αυτή την αρρώστια, έμαθα ποιοι είναι πραγματικά δίπλα μου και ποιοι όχι. Μου στάθηκαν άτομα που ο'υτε καν θα το φανταζόμουν και έχασα τον κολλητό παιδικό μου φίλο γιατι αποδείχθηκε τόοοοσο ανώριμος! Το είπε και σε άλλους...

Απο την άλλη το ίδιο το κράτος τουλάχιστον εδώ μας συμπεριφέρεται αρκετά καλά. Δεν θα πω τέλεια, αλλά σε σύγκριση με άλλα Α.Μ.Ε.Α, τουλάχιστον μας αντιμετωπίζουν καλύτερα. Από τις κοινωνικές παροχές, μέχρι τα δωρεάν φάρμακα - εγώ τουλάχιστον ακόμα δεν τα παίρνω γιατί δεν χρειάζεται - αλλά ακόμα και από το σβήσιμο μιας κλήσης όταν δείχνω το χαρτί ασθενείας μου.
Ίσως είναι και η ηλικία μου 23 ετών που με λυπούνται, δεν ξέρω.

Πάντως έχω αλλάξει γενικά συμπεριφορά και τουλάχιστον οι φίλοι μου λένε ότι έχω γίνει καλύτερος.
Ζω την κάθε στιγμή, ζω έντονα και κάνω τους γύρω μου περισσότερο ευτυχισμένους χωρίς να περιμένω ανταπόκριση. Δεν με νοιάζει πλέον τι θα πούν οι άλλοι.

Ίσως με έχει βοηθήσει και ένα συγγενικό μου πρόσωπο που ειναι πλέον 55 ετών και έχει εδώ και 20 χρόνια την ίδια πάθηση.

Αλλά πλέον έμαθα μέσα από αυτό, να ζώ πιο αληθινά... και αυτό μου αρέσει πολύ.
Κλείνω με μία φράση που πάντα μου λέει θείος μου. «Αν σπάσεις ένα ποτήρι μην κλαίς για αυτό. Μάζεψε μόνο τα κομμάτια και πρόσεχε για το επόμενο!»

Τ.Φ.




... 'Aλλες ιστορίες ...



Lancet

Πρόσφατες δημοσιεύσεις στο περιοδικό The Lancet HIV

All the viral loads we cannot see

Sustained antiretroviral therapy (ART) during and after pregnancy improves maternal health and substantially reduces horizontal and vertical HIV transmission. However, studies have shown that disengagement from HIV care poses a public health challenge and such interruptions in treatment threaten the benefits of lifelong ART.1 Monitoring of HIV viral load can guide individual patient care and inform programme interventions, including in the prevention of mother-to-child transmission (PMTCT) of HIV.

Life-expectancy with HIV in Latin America and the Caribbean

Using data from the Caribbean, Central and South America network for HIV epidemiology (CCASAnet), Casey Smiley and colleagues1 analysed life expectancy in 30 688 people with HIV starting antiretroviral therapy (ART) across Argentina, Brazil, Chile, Haiti, Honduras, Mexico, and Peru, and found remarkable increases in life expectancy at age 20 years between 2003–08 and 2013–17: from 13·9 years to 61·2 years in Haiti and from 31·0 years to 69·5 years at other sites.

Need for transgender-specific data from Africa and elsewhere

Transfeminine people, or transgender women, have been shown to have a large HIV burden worldwide.1 Until 5–10 years ago, an apparent conflation of gender and sex had led several countries to inappropriately categorise transfeminine people as men who have sex with men (MSM), a behavioural term coined by WHO. A WHO report from 2018 highlighted that only ten (22%) of 45 national HIV strategic plans from African countries mentioned transgender people, and only four (9%) offered interventions.2 UNAIDS notes that countries with generalised HIV epidemics, like some countries in Africa, might also have concentrated subepidemics among transgender people, and recommends reporting on several indicators (eg, HIV prevalence, use of antiretroviral therapy).

About us

Στο hivaids.gr, φιλοξενούμε αφιλοκερδώς το "Πρόγραμμα Συνεργασίας" Μονάδων Λοιμώξεων για την ανάπτυξη διαδικτυακής τράπεζας κλινικών παραμέτρων. Το Πρόγραμμα δημιουργήθηκε από έναν γιατρό ειδικό στην HIV λοίμωξη με τη συμμετοχή των Μονάδων: Περισσότερα

% Αναπηρία και HIV

Νέος κανονισμός

Ενιαίος Πίνακας Προσδιορισμού Ποσοστού Αναπηρίας

Ημερολόγιο

@ Διαύγεια

ΔιαύγειαΔι@ύγεια

διαφάνεια στο κράτος

Διαδικτυακές αναρτήσεις διοικητικών αποφάσεων για το HIV/AIDS

Έρευνα

Σας έχει σπάσει ποτέ το προφυλακτικό κατά τη διάρκεια μιας ερωτικής επαφής;
Ναι
Όχι
Δεν χρησιμοποιώ

Επικοινωνία

Newsletter

Ανακοινώσεις

Χρήσιμες πληροφορίες