Έμαθα ότι είμαι οροθετικός πριν τέσσερα χρόνια.
Έγινε απλά σε μία από τις εξετάσεις ρουτίνας που
έκανα ετησίως.
Δεν είχα λόγους να περιμένω τίποτα
σχετικό.
Ήμουν πάντα επιμελής σε θέματα
προφύλαξης.
Παρ' όλ' αυτά, το αποτέλεσμα ήταν εκεί...
Είχα ζήσει όλη μου την σεξουαλική ζωή υπό τον
φόβο του HIV. Και τώρα είχε πραγματοποιηθεί αυτό
που φοβόμουν μια ζωή.
Κάπου ενδόμυχα ένιωθα ντροπή.
Είχα αποτύχει σε μία βασική αποστολή: στο να προστατέψω το εαυτό
μου και τους δικούς μου από αυτή την στεναχώρια.
Χώρια την ρετσινιά από τους τρίτους...
Από την άλλη ένιωσα μια διεστραμμένη ανακούφιση.
Επιτέλους, τελείωσε η αγωνία, έγινε ότι έγινε, δεν
χρειάζεται πια να ανησυχώ και να αγχώνομαι.
Οργή και απόγνωση ένιωσα όταν άρχισαν οι απορρίψεις.
Θεωρούσα τον gay χώρο ενημερωμένο σε αυτά τα
θέματα, αλλά αντιμετώπισα καταστάσεις από γραφικές
έως τερατώδεις.
Είχα συνειδητοποιήσει ότι θα έχανα
μεγάλο μέρος αυθορμητισμού από την προσωπική μου
ζωή αλλά δεν είχα φανταστεί πόσο μεγάλο.
Ήλπιζα να ξεφύγω μέσα από την δουλειά μου. Είχα
ήδη προγραμματίσει να φύγω στο εξωτερικό και να
δουλέψω σε μία κατασκευαστική πολυεθνική στον
Αραβικό κόλπο.
Ξαφνικά με ενημερώσανε από το
νοσοκομείο για τα αυστηρά ιατρικά τεστ τα οποία
εφαρμόζονται εκεί και τα οποία θα με έκριναν
απορριπτέο. Εκεί έχασα τον κόσμο κάτω από τα
πόδια μου για πρώτη φορά.
Συν τοις άλλοις κάποιοι "φίλοι" δεν στάθηκαν στο
ύψος των περιστάσεων.
Άρχισα να βυθίζομαι στην κατάθλιψη.
Πιάνοντας τον ταύρο από τα κέρατα όμως βρίσκει
κανείς το σημείο να κάνει επανεκκίνηση.
Συνέχισα με το αντικείμενό μου στην Ελλάδα.
Ξεσκάρτισα την ζωή μου από χιλίων ειδών σαβούρες
και έκανα χώρο για τα πράγματα που είναι
πραγματικά σημαντικά για μένα.
Άρχισα μαθήματα ζωγραφικής που πάντα αγαπούσα. Οι
καθηγητές μου με παρότρυναν να δώσω για Καλών
Τεχνών, κάτι που ονειρευόμουν από παιδί.
Δεν είχα
αισθανθεί ποτέ στην ζωή μου πιο χαρούμενος ή πιο
σίγουρος για κάποια επιλογή μου.
Και ο έρωτας απλά ήρθε.
Και να ήθελα δεν θα
μπορούσα να τον σταματήσω...
210-7222222
Υπουργείο Υγείας - Οδηγία Υ1/3239/2000
