26 ετών.
Παρασκευή πρωί, πριν ένα χρόνο.
Πρώτος όροφος σε κεντρικό νοσοκομείο της Αθήνας.
- "Περίμενετε
εδώ εσείς", μου είπε αυστηρά μια νοσοκόμα με μαλλί δεκαετίας 80, που με
κοίταζε κρυφά πίσω απο ένα παράθυρο, όση ώρα περίμενα.
Δέκα λεπτά αργότερα ακούστηκε μια φωνή απο ένα γραφείο, "περάστε μέσα νεαρέ".
Μπαίνοντας μια κυρία με σοβαρό ύφος μου λέει, "την ταυτότητά σας παρακαλώ".
"Τι να την κάνετε;" της απάντησα.
- "Δεν μπορώ να σας δώσω τα αποτελεσματα αλλιως" μου απάντησε.
- "Α, δεν γνωριζω την διαδικασια", απαντησα σαν χαζός.
Πήρε την ταυτοτητα και άρχισε να σημειώνει, και αφου με φακελωσε κανονικά, μου αφησε την ταυτοτητα μπροστά μου.
Μετά
απο λίγο με πολύ απαξιωτικό ύφος και στον ενικό πλέον μου λέει: "Έλα
μαζί μου τώρα", ενώ παράλληλα έκρυβε με το χέρι της το χαρτί των
αποτελεσμάτων.
Αρχίσαμε να περπατάμε μέσα στο νοσοκομείο
πάνω, κάτω, δεξια, αριστερά.
Μετά απο πολύ περπάτημα φτάσαμε σε ένα χώρο
που είχε ανακοινώσεις (φωτοτυπίες) στους τοίχους "αντιρετροϊκά φάρμακα
γραφονται κάθε τρίτη και πέμπτη απο τις 8 έως τις 12".
- "Περίμενε εδώ και θα σε φωνάξω", είπε πιο απαξιωτικά και πάλι στον ενικό και μπήκε σε ένα γραφειο.
Εβγαλα το κινητό και πήρα ΤΗΛ τον Α.
- "Έλα, ήρθα για τα αποτελέσματα αλλα κάτι περίεργο γινεται".
- "Τι εγινε δηλαδη, τα πήρες, τι σου είπαν;"
- "Δεν τα πήρα ακομα. Με έχουν φέρει σε ένα περίεργο μέρος όμως και δεν ξέρω τι να κάνω."
- "Είμαι σταμαξι τώρα. Μόλις τα πάρεις πάρε με αμεσως."
Δεκα λεπτά αργότερα βγηκε η κυρια από το γραφειο και μου λέει κοφτά: "Έλα να μιλήσεις με τη γιατρο" και έφυγε κατευθείαν.
- "Έλα κάτσε", είπε η γιατρος χωρίς να με κοιτάξει καν.
Κάθισα απεναντι της και προσπαθούσα να δω τι έγραφε επιτέλους το χαρτι.
- "Λοιπόν έκανες ένα τεστ εδώ, βγαινει θετικό. Έχεις δηλαδη HIV. Δεν πεθαίνεις τώρα από αυτο είναι χρόνιο νόσημα. Θα παίρνεις φάρμακα και θα πηγαίνεις και στο γιατρο. Παίρνεις ναρκωτικά με σύριγγα, είσαι ομοφυλόφιλος, τι κανεις; Λοιπόν ότι και να κάνεις κοιτα να προσέχεις τώρα μην κολλήσετε όλοι εκεί που πας. Βρες
μια μονάδα σε κάποιο νοσοκομείο για να σε παρακολουθούν και πήγαινε και
σε κάποια ενημέρωση για να ξέρεις πως θα σαι απο δω και πέρα. Δεν θες να ρωτήσεις κάτι;"
- "Ναι, θέλω να φυγω."
- "Εγώ δεν έχω να σου πω τίποτε αλλο."
Μου έδωσε το χαρτί με το αποτελεσμα που έγραφε με μπλε στυλό "θετικό" κι έφυγα.
Βγηκα
απο το γραφειο και ψάχνοντας την έξοδο προσπαθούσα να βρω απαντησεις
για το αν παίρνω ναρκωτικά, αν ειμαι ομοφυλόφιλος και ποιους όλους θα
κολλήσω εκεί που πάω. Για μένα έλεγε τόση ώρα; Και τι είναι τέλος πάντων
τα αντιρετροϊκά;
Πήρα ΤΗΛ τον Α. αλλα δεν το σήκωσε.
Βγήκα από τό νοσοκομείο και ησύχασα αμέσως.
Έσκισα το ροζ χαρτί που εγραφε "θετικό" με μπλε στυλό και το πέταξα σε ένα καδο ανακύκλωσης.
Χτύπησε το Τηλ. Ο Α. ήταν.
- "Έλα τι εγινε, που είσαι, πήρες τα αποτελέσματα;"
- "Ναι. Είναι θετικό."
- "Έρχομαι να σε πάρω με το αμαξι. Περίμενε."
Ήρθε και πήγαμε σπίτι.
Ακολούθησαν συζητήσεις, ενημερώσεις, φαγητό και σεξ.
Σήμερα είναι Παρασκευη. Ένας χρόνος μετά.
Δεν
ξέρω τι έχει να πει η ιστορία, αλλα φρόντισα να αποφύγω την αναφορά σε
συγκεκριμένα φυσικά ή νομικά πρόσωπα που φωτογραφίζουν άτομα ή υπηρεσίες
υγείας.
Ο Α. σκοτώθηκε πριν δυο μήνες με το αμαξι.
Κι η ώρα πήγε 2:30 και πρέπει να πάρω το αντιρετροικό μου.
Καληνύχτα.
210-7222222
Υπουργείο Υγείας - Οδηγία Υ1/3239/2000
