O X. εξομολογείται...

Boy Είμαι ο Χ.

Είμαι 34.

Το πραγματικό μου όνομα δεν αρχίζει από Χ.

Είμαι κι εγώ ένας ακόμη οροθετικός.

Είχα ένα περίεργο κριτήριο για να παίρνω προφυλάξεις στο σεξ. Το πόσο μου αρέσει ο άλλος. Όταν έκανα σύντομες ή αδιάφορες γνωριμίες έκανα αποστειρωμένο σεξ, όταν κάποιος με ενδιέφερε, σπάνια έπαιρνα προφυλάξεις.

Κάποτε γνώρισα τον Υ. Με ενδιέφερε αρκετά. Μέσα σε μερικούς μήνες πρέπει να έκανα κάποιες λίγες φορές απροφύλακτο σεξ μαζί του, τις υπόλοιπες πήραμε προφύλαξη.

Πάντα πίστευα ότι θα μπορούσα να κολλήσω hiv από αυτή μου τη συμπεριφορά. Ταυτόχρονα πίστευα όμως ότι δε θα θα κολλήσω. Ήξερα ότι ο hiv δε μεταδίδεται τόσο εύκολα.

Ήμουν πάντα τυπικός στις εξετάσεις μου για ΣΜΝ, έτσι πήγα και έκανα ακόμα μία φορά εξετάσεις μετά από λίγο.

Πριν τον Υ ήμουν αρνητικός. Δεν είχα ενδιαμέσως συμπτώματα ορομετατροπής, κι έτσι δεν περίμενα ότι το τεστ θα μπορούσε να είναι θετικό. Μόλις μου είπαν ότι πρέπει να ξαναδώσω αίμα, κατάλαβα αμέσως τι έχει συμβεί.
Αν και έχω βιώσει στο παρελθόν πολύ σοβαρές απώλειες λόγω θανάτων ή χωρισμούς, αυτή η ανακοίνωση της οροθετικότητας ήταν μέχρι στιγμής ότι χειρότερο έχει συμβεί στη ζωή μου.

Ξαφνικά ένιωσα να διαχωρίζομαι από τους άλλους ανθρώπους και να γίνομαι κάτι άλλο, ήταν σα να μπαίνω σε μια κατάσταση ημιθανή, σα να ζούσα έναν θάνατο ημιτελή.

Αισθάνθηκα ότι η ζωή μου έχει τελειώσει, μόνο θα ήμουν καταδικασμένος να υπάρχω περιμένοντας το τέλος. Ήξερα ότι κανείς δεν πεθαίνει από hiv στις μέρες μας, ότι η αγωγή είναι πολύ καλύτερη πια.

Γνώριζα ένα σωρό οροθετικούς, είχα σχέση με οροθετικό στο παρελθόν. Δεν βοηθούσε. Είναι αλλιώς όταν είσαι στην άλλη πλευρά.

Δεν είχα ελπίδες ότι οι επαναληπτικές εξετάσεις θα ήταν αρνητικές, κι έτσι συνέβη πράγματι.

Ζούσα πλέον στη σκιά ενός πολύ μεγάλου ψυχοτραυματικού γεγονότος.

Μαζί μου εξετάστηκε και ο Υ, που επιβεβαιώθηκε και η δική του οροθετικότητα. Αντέδρασε περίεργα, σαν να το ήξερε.
Επέμενε ότι δεν ήξερε.
Δεν ήρθε ποτέ στη ΜΕΛ μαζί μου.
Δεν έμαθα ποτέ την αλήθεια, δεν είχε και σημασία όμως.

Αισθάνθηκα ότι κάποιος είχε παίξει με την υγεία μου. Και πάλι όμως, δε με προστάτεψα όπως ήταν αναγκαίο.
Θα ήταν βολικό να είμαι θύμα, αλλά δεν είμαι.

Ζήτησα και είμαι σε αντιρετροϊκή αγωγή. Δεν είχα καμμία παρενέργεια από τα φάρμακα. Ακόμα νιώθω ότι είμαι ημιθανής, λιγότερος από τους άλλους ανθρώπους. Νιώθω μεγάλη ήττα που χρειάζεται να παίρνω ευλαβικά, χάπια για το υπόλοιπο της ζωής μου. Αισθάνθηκα ότι έχασα την αυτονομία μου. Ότι εξαρτώμαι από τον οίκτο μιας κοινωνίας που μου χορηγεί τσάμπα φάρμακα.
Ούτε πιστεύω ότι ο hiv είναι λόγος να δεις τη ζωή θετικά.

Χωρίς να είμαι out, δεν κρύβω την οροθετικότητά μου από τους ερωτικούς μου συντρόφους, έτσι πιστεύω ότι συμβάλλω και στην καταπολέμηση του στίγματος για τους επόμενους.
Κάποιοι με απορρίπτουν -- οι περισσότεροι, περίπου το 65% -- κάποιοι όχι.
Δεν ξέρω πόσο η απόρριψη είναι άμεση συνέπεια της οροθετικότητάς μου, αλλά υποθέτω ότι είναι, γιατί το ανακοινώνω όταν έχω επιβεβαιώσει οτι ο άλλος με γουστάρει.
Κάθε απόρριψη είναι ένας μικρός θάνατος, αλλά έτσι θα συνεχίσω τη ζωή μου,
όσο πάει.

Μετά από καιρό εξακολουθώ να νιώθω μη-λειτουργικός στη ζωή μου.
Τα πρωινά ακόμα, το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι το hiv και μετά δε θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι.
Δεν κάνω πια σχέδια για το μέλλον, φοβάμαι ότι όλοι οι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι για εμένα, σταμάτησα να φροντίζω το σώμα μου, άρχισα να ντρέπομαι όποτε έβγαινα έξω από το σπίτι.

Ακόμα φρικάρω όταν μπαίνω σε νοσοκομείο. Νιώθω περιθωριακός και σκουπίδι πια.

Ποτέ πριν στη ζωή μου δεν είχα νιώσει λίγος ή υποδεέστερος.

Τώρα όλα είναι διαφορετικά.




... 'Aλλες ιστορίες ...



Lancet

Πρόσφατες δημοσιεύσεις στο περιοδικό The Lancet HIV

Bictegravir and dolutegravir: head to head at 96 weeks

In The Lancet HIV, David Wohl and colleagues1 present 96 week data on bictegravir in a fixed-dose combination with emtricitabine and tenofovir alafenamide versus fixed-dose dolutegravir, abacavir, and lamivudine for initial treatment of HIV, while Hans-JΓΌrgen Stellbrink and co-workers2 report 96 week data on co-formulated bictegravir, emtricitabine, and tenofovir alafenamide versus dolutegravir with emtricitabine and tenofovir alafenamide for the same indication, both from randomised, double-blind, placebo-controlled, multicentre, phase 3 non-inferiority trials.

Is point-of-care early infant HIV diagnosis sustainable?

The high mortality of untreated HIV infection in infants was first documented in a study1 in 2004. However, the cumulative morbidity of late initiation of combination antiretroviral therapy (ART) is less well appreciated. For example, in a large cohort study2 from South Africa, almost 50% of children had advanced HIV disease when starting ART, at a median age of 43 months. The Children with HIV Early Antiretroviral (CHER) study3 provided the first evidence from a randomised controlled trial that initiating ART from a median age of 7Β·4 weeks was not only associated with significantly lower mortality, but also with less disease progression than when ART was deferred until a median age of 21 weeks.

Estimating fiscal space for health: pitfalls and solutions

In The Lancet HIV, Annie Haakenstad and colleagues1 report how much fiscal space for HIV/AIDS could be created in 137 low-income and middle-income countries. The research is timely and extremely important. Given substantial cuts in development assistance for HIV/AIDS,2 domestic financing is essential to sustain the response to the epidemic.

About us

Στο hivaids.gr, φιλοξενούμε αφιλοκερδώς το "Πρόγραμμα Συνεργασίας" Μονάδων Λοιμώξεων για την ανάπτυξη διαδικτυακής τράπεζας κλινικών παραμέτρων. Το Πρόγραμμα δημιουργήθηκε από έναν γιατρό ειδικό στην HIV λοίμωξη με τη συμμετοχή των Μονάδων: Περισσότερα

% Αναπηρία και HIV

Νέος κανονισμός

Ενιαίος Πίνακας Προσδιορισμού Ποσοστού Αναπηρίας

Ημερολόγιο

@ Διαύγεια

ΔιαύγειαΔι@ύγεια

διαφάνεια στο κράτος

Διαδικτυακές αναρτήσεις διοικητικών αποφάσεων για το HIV/AIDS

Έρευνα

Σας έχει σπάσει ποτέ το προφυλακτικό κατά τη διάρκεια μιας ερωτικής επαφής;
Ναι
Όχι
Δεν χρησιμοποιώ

Επικοινωνία

Newsletter

Ανακοινώσεις

Χρήσιμες πληροφορίες