Είμαι ο Χ.
Είμαι 34.
Το πραγματικό μου όνομα δεν αρχίζει από Χ.
Είμαι κι εγώ ένας ακόμη οροθετικός.
Είχα ένα περίεργο κριτήριο για να παίρνω προφυλάξεις στο σεξ. Το πόσο μου αρέσει ο άλλος. Όταν έκανα σύντομες ή αδιάφορες γνωριμίες έκανα αποστειρωμένο σεξ, όταν κάποιος με ενδιέφερε, σπάνια έπαιρνα προφυλάξεις.
Κάποτε γνώρισα τον Υ. Με ενδιέφερε αρκετά. Μέσα σε μερικούς μήνες πρέπει να έκανα κάποιες λίγες φορές απροφύλακτο σεξ μαζί του, τις υπόλοιπες πήραμε προφύλαξη.
Πάντα πίστευα ότι θα μπορούσα να κολλήσω hiv από αυτή μου τη συμπεριφορά. Ταυτόχρονα πίστευα όμως ότι δε θα θα κολλήσω. Ήξερα ότι ο hiv δε μεταδίδεται τόσο εύκολα.
Ήμουν πάντα τυπικός στις εξετάσεις μου για ΣΜΝ, έτσι πήγα και έκανα ακόμα μία φορά εξετάσεις μετά από λίγο.
Πριν τον Υ ήμουν αρνητικός. Δεν είχα ενδιαμέσως συμπτώματα ορομετατροπής, κι έτσι δεν περίμενα ότι το τεστ θα μπορούσε να είναι θετικό. Μόλις μου είπαν ότι πρέπει να ξαναδώσω αίμα, κατάλαβα αμέσως τι έχει συμβεί.
Αν και έχω βιώσει στο παρελθόν πολύ σοβαρές απώλειες λόγω θανάτων ή χωρισμούς, αυτή η ανακοίνωση της οροθετικότητας ήταν μέχρι στιγμής ότι χειρότερο έχει συμβεί στη ζωή μου.
Ξαφνικά ένιωσα να διαχωρίζομαι από τους άλλους ανθρώπους και να γίνομαι κάτι άλλο, ήταν σα να μπαίνω σε μια κατάσταση ημιθανή, σα να ζούσα έναν θάνατο ημιτελή.
Αισθάνθηκα ότι η ζωή μου έχει τελειώσει, μόνο θα ήμουν καταδικασμένος να υπάρχω περιμένοντας το τέλος. Ήξερα ότι κανείς δεν πεθαίνει από hiv στις μέρες μας, ότι η αγωγή είναι πολύ καλύτερη πια.
Γνώριζα ένα σωρό οροθετικούς, είχα σχέση με οροθετικό στο παρελθόν. Δεν βοηθούσε. Είναι αλλιώς όταν είσαι στην άλλη πλευρά.
Δεν είχα ελπίδες ότι οι επαναληπτικές εξετάσεις θα ήταν αρνητικές, κι έτσι συνέβη πράγματι.
Ζούσα πλέον στη σκιά ενός πολύ μεγάλου ψυχοτραυματικού γεγονότος.
Μαζί μου εξετάστηκε και ο Υ, που επιβεβαιώθηκε και η δική του οροθετικότητα. Αντέδρασε περίεργα, σαν να το ήξερε.
Επέμενε ότι δεν ήξερε.
Δεν ήρθε ποτέ στη ΜΕΛ μαζί μου.
Δεν έμαθα ποτέ την αλήθεια, δεν είχε και σημασία όμως.
Αισθάνθηκα ότι κάποιος είχε παίξει με την υγεία μου. Και πάλι όμως, δε με προστάτεψα όπως ήταν αναγκαίο.
Θα ήταν βολικό να είμαι θύμα, αλλά δεν είμαι.
Ζήτησα και είμαι σε αντιρετροϊκή αγωγή. Δεν είχα καμμία παρενέργεια από τα φάρμακα. Ακόμα νιώθω ότι είμαι ημιθανής, λιγότερος από τους άλλους ανθρώπους. Νιώθω μεγάλη ήττα που χρειάζεται να παίρνω ευλαβικά, χάπια για το υπόλοιπο της ζωής μου. Αισθάνθηκα ότι έχασα την αυτονομία μου. Ότι εξαρτώμαι από τον οίκτο μιας κοινωνίας που μου χορηγεί τσάμπα φάρμακα.
Ούτε πιστεύω ότι ο hiv είναι λόγος να δεις τη ζωή θετικά.
Χωρίς να είμαι out, δεν κρύβω την οροθετικότητά μου από τους ερωτικούς μου συντρόφους, έτσι πιστεύω ότι συμβάλλω και στην καταπολέμηση του στίγματος για τους επόμενους.
Κάποιοι με απορρίπτουν -- οι περισσότεροι, περίπου το 65% -- κάποιοι όχι.
Δεν ξέρω πόσο η απόρριψη είναι άμεση συνέπεια της οροθετικότητάς μου, αλλά υποθέτω ότι είναι, γιατί το ανακοινώνω όταν έχω επιβεβαιώσει οτι ο άλλος με γουστάρει.
Κάθε απόρριψη είναι ένας μικρός θάνατος, αλλά έτσι θα συνεχίσω τη ζωή μου,
όσο πάει.
Μετά από καιρό εξακολουθώ να νιώθω μη-λειτουργικός στη ζωή μου.
Τα πρωινά ακόμα, το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι το hiv και μετά δε θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι.
Δεν κάνω πια σχέδια για το μέλλον, φοβάμαι ότι όλοι οι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι για εμένα, σταμάτησα να φροντίζω το σώμα μου, άρχισα να ντρέπομαι όποτε έβγαινα έξω από το σπίτι.
Ακόμα φρικάρω όταν μπαίνω σε νοσοκομείο. Νιώθω περιθωριακός και σκουπίδι πια.
Ποτέ πριν στη ζωή μου δεν είχα νιώσει λίγος ή υποδεέστερος.
Τώρα όλα είναι διαφορετικά.
210-7222222
Υπουργείο Υγείας - Οδηγία Υ1/3239/2000
