Ο ανώνυμος (19 ετών) εξομολογείται...

Boy Δεν ξέρω, νιώθω περίεργα. Είχα πάει να δώσω αίμα, ήμουν μόλις 19 ετών αλλά στην περίπτωση μου το αίμα μου δεν δόθηκε ποτέ.

Εκείνη την ημέρα είχα ραντεβού για φαγητό με την Λ. και την Ν. Δεν πήγα ποτέ.
Δεν το φανταζόμουν αυτό που συνέβαινε.

Είχα κάνει σέξ μόλις μια φορά χωρίς προφύλαξη και αυτή ήταν αρκετή. Μου το ανακοίνωσαν και βρέθηκα να περπατώ μόνος στους κρύους δρόμους της Αθήνας. Από τα Βόρεια έφτασα στο κέντρο και συνέχισα για τα Νότια. Προσπαθούσα να σκεφτώ αλλά ήταν αδύνατο.

Τον είχα αγαπήσει και μου είχε κάνει ένα δώρο για όλη μου τη ζωή, ώστε να μην τον ξεχάσω ποτέ. Δεν τον αναζήτησα. Δεν οφελούσε σε τίποτα, δεν θα άλλαζε τίποτα.

Τα πρώτα χρόνια δεν ήθελα να το παραδεχτώ. Δούλευα ασταμάτητα, απο το πρωί μέχρι το βράδυ. Κάποια μέρα όμως τα πράγματα αγρίεψαν. Χρειάστηκε να μπώ στο νοσοκομείο για μερικούς μήνες.

Είχα και ακόμη ένα δώρο. Τόσα δώρα δεν ήξερα τι να τα κάνω. Όταν βγήκα απο το νοσοκομείο μετά απο μερικούς μήνες αποφάσισα να αλλάξω τη ζωή μου. Απο τότε παράτησα τη δουλειά μου, η οποία για να πω την αλήθεια με παράτησε πρώτη, αλλά δεν την αναζήτησα.

Επέλεξα να είμαι μόνος, ίσως επειδή φοβάμαι ακόμη να κάνω και εγώ το ίδιο δώρο άθελα μου.

Απο τα 19 μου είμαι μόνος.

Ελάχιστοι γνωρίζουν την αλήθεια και αυτό επειδή φοβάμαι να χάσω αυτούς που τόσο αγαπώ, ίσως και περισσότερο απο τον εαυτό μου.

Τον εαυτό μου δεν τον αγάπησα ποτέ. Έχω πατήσει το pause στη ζωή μου. Αυτή θα επιλέξει την συνέχεια. Σήμερα πλέον, κάθομαι με τις ώρες και κοιτώ τον ουρανό. Δεν φοβάμαι πλέον το θάνατο όπως τον πρώτο καιρό. Το μόνο που με πονά είναι η μοναξιά μου, η κενή ζωή μου. Δεν έχει σημασία.

Με τις θεραπείες παρατείνω τη ζωή, περιμένοντας τη στιγμή που θα αποχωριστώ από αυτό το άθλιο και άρρωστο σώμα.

Το χειρότερο είναι όταν μου μιλούν για το μέλλον. Δεν μπορώ πλέον να κάνω όνειρα. Σταμάτησα να κάνω όνειρα στα 19 μου. Απο τότε ζω την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία. Δεν νιώθω θυμό ή οργή για το άτομο που μου χάρισε τον ιό. Δεν ήταν μόνος στο κρεβάτι, έπρεπε να προστατέψω τον εαυτό μου αλλά δεν το έκανα, δεν έβαλα προφυλακτικό.

Η ρώσικη ρουλέτα δεν έχει πάντα καλή κατάληξη.

Αυτό το οποίο σήμερα με εξοργίζει είναι το γέγονος οτι τα κρούσματα αυξάνονται πάλι. Γιατί ? Πόσοι πρέπει να πεθάνουν σε αυτό το ολοκαύτωμα ώστε να σταματήσει ? Πόσο μολυσμένο αίμαι πρέπει να χυθεί ? Το δικό μου πάντως δεν θα χυθεί.

Σήμερα υπέγραψα χαρτιά οτι επιθυμώ να αποτεφρωθώ. Όταν η στιγμή φτάσει θέλω επιτέλους να είμαι ελέυθερος και να πετώ με τον αέρα. Να μπορέσω να ταξιδέψω, να πραγματοποιήσω τα όνειρα μου, ναι αυτά του 19χρονου παιδιού. Να είμαι ελεύθερος να κάνω επιτέλους οτι θέλω, γιατί σήμερα δεν μπορώ να το κάνω, τα φάρμακα δε μου το επιτρέπουν. Να μπορώ να μιλήσω ελέυθερα χωρίς αυτό το βλέμμα γεμάτο οίκτο. Όταν το λέω δεν αναζητώ τον οίκτο αλλά την αλήθεια. Δεν μπορώ αυτό το γεμάτο οίκτο βλέμμα, το βλέμμα που λέει τι κρίμα τόσο ωραίο παιδί να πεθαίνει. Ναι, γιατί ακόμη πεθαίνουμε απο τον ιό.

Τα φάρμακα απλά παρατείνουν τη ζωή, δεν σκοτώνουν τον ιό.




... 'Aλλες ιστορίες ...



Lancet

Πρόσφατες δημοσιεύσεις στο περιοδικό The Lancet HIV

Bictegravir and dolutegravir: head to head at 96 weeks

In The Lancet HIV, David Wohl and colleagues1 present 96 week data on bictegravir in a fixed-dose combination with emtricitabine and tenofovir alafenamide versus fixed-dose dolutegravir, abacavir, and lamivudine for initial treatment of HIV, while Hans-JΓΌrgen Stellbrink and co-workers2 report 96 week data on co-formulated bictegravir, emtricitabine, and tenofovir alafenamide versus dolutegravir with emtricitabine and tenofovir alafenamide for the same indication, both from randomised, double-blind, placebo-controlled, multicentre, phase 3 non-inferiority trials.

Is point-of-care early infant HIV diagnosis sustainable?

The high mortality of untreated HIV infection in infants was first documented in a study1 in 2004. However, the cumulative morbidity of late initiation of combination antiretroviral therapy (ART) is less well appreciated. For example, in a large cohort study2 from South Africa, almost 50% of children had advanced HIV disease when starting ART, at a median age of 43 months. The Children with HIV Early Antiretroviral (CHER) study3 provided the first evidence from a randomised controlled trial that initiating ART from a median age of 7Β·4 weeks was not only associated with significantly lower mortality, but also with less disease progression than when ART was deferred until a median age of 21 weeks.

Estimating fiscal space for health: pitfalls and solutions

In The Lancet HIV, Annie Haakenstad and colleagues1 report how much fiscal space for HIV/AIDS could be created in 137 low-income and middle-income countries. The research is timely and extremely important. Given substantial cuts in development assistance for HIV/AIDS,2 domestic financing is essential to sustain the response to the epidemic.

About us

Στο hivaids.gr, φιλοξενούμε αφιλοκερδώς το "Πρόγραμμα Συνεργασίας" Μονάδων Λοιμώξεων για την ανάπτυξη διαδικτυακής τράπεζας κλινικών παραμέτρων. Το Πρόγραμμα δημιουργήθηκε από έναν γιατρό ειδικό στην HIV λοίμωξη με τη συμμετοχή των Μονάδων: Περισσότερα

% Αναπηρία και HIV

Νέος κανονισμός

Ενιαίος Πίνακας Προσδιορισμού Ποσοστού Αναπηρίας

Ημερολόγιο

@ Διαύγεια

ΔιαύγειαΔι@ύγεια

διαφάνεια στο κράτος

Διαδικτυακές αναρτήσεις διοικητικών αποφάσεων για το HIV/AIDS

Έρευνα

Σας έχει σπάσει ποτέ το προφυλακτικό κατά τη διάρκεια μιας ερωτικής επαφής;
Ναι
Όχι
Δεν χρησιμοποιώ

Επικοινωνία

Newsletter

Ανακοινώσεις

Χρήσιμες πληροφορίες