Εδώ και 3 μήνες έχω μάθει πως είμαι οροθετικός και δεν νιώθω καμία απολύτως διαφορά από πριν.
Και να φανταστεί κανείς πως έχω ξεκινήσει θεραπεία σχεδόν αμέσως, μιας και ήμουνα στο όριο να πέσω κάτω από 200 CD4.
Στην έναρξη της θεραπείας από τις παρενέργειες είχα φρικάρει, αλλά ο γιατρός μου με είχε προειδοποίησει για κάτι τέτοιο και ήταν κάτι που περίμενα να γίνει και έτσι έκανα υπομονή.
Τωρα πλέον οι παρενέργειες είναι ελάχιστες και θυμάμαι τι έχω μόνο όταν έρθει η ώρα να πάρω τα «μαγικά» χαπάκια μου.
'Εχω πιάσει τον εαυτό μου την στιγμή που τα παίρνω να τους «μιλάει», λέγοντας: «Εμπρός καλά μου χαπάκια, διαλύστε τον».
Ίσως φαίνεται λίγο τρελό αυτό που κάνω αλλά διακωμωδόντας την κατάσταση νιώθω πολύ καλύτερα, ακόμα και με τους ανθρώπους που γνωρίζουν για την κατάσταση μου «παίζουμε» και γελάμε με αυτό που έγινε.
Ίσως γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε και κάτι άλλο!
Λέμε πως το σεξ μαζί μου είναι μια αξέχαστη εμπειρία πλέον αλλά μην πάει ποτέ στο μυαλό κάποιου ότι κάνω σεξ χωρίς προφύλαξη, γιατί είναι κάτι που δεν θα το έκανα ποτέ σε κανέναν ούτε καν στον χειρότερο εχθρό μου.
Με τον άνθρωπο που είμαι μαζί - οροθετικός και εκείνος - μπαίνουμε συχνά στο διαδύκτιο και ενημερωνόμαστε για ότι νεότερο.
Κάποιες νύχτες μελαγχολούμε όμως ποτέ δεν το βάλαμε κάτω. Από την πρώτη στιγμή είπαμε πως θα το παλέψουμε όσο μπορούμε και αυτό κάνουμε.
Σε αυτό μας βοηθάνε βέβαια και οι απίθανα καλοί γιατροί που έχουμε. Κάθε φορά που φεύγουμε από το νοσοκομείο χαμογελάμε. Και όμως αυτά τα παιδιά το καταφέρνουν αυτό με όλους τους ασθενείς τους!
Η οροθετικοτητα χρειάζεται θάρρος, υπομονή και πάνω από όλα αγάπη για την ζωή.
Είναι για εμένα ίσως η τριπλή θεραπεία που νικάει τα πάντα.
Joe.
210-7222222
Υπουργείο Υγείας - Οδηγία Υ1/3239/2000
