Ο Τ.Φ. εξομολογείται...

Boy Όποτε πάω να μιλήσω για αυτό το θέμα με πιάνουν περίεργα συναισθήματα.

Κομπιάζω, αλλά θέλω να φωνάξω, να ενημερώσω τον κόσμο.

Το έμαθα σε μια πολύ άσχημη περίοδο της ζωής μου.
Όταν ήμουν στο στρατό.
Η περιπέτεια μου ξεκινά ως εξής:

Πριν πάω στο στρατό είχα κάνει εξετάσεις για aids. Μετά απο 5 μέρες πάω στρατό και με παίρνουν τηλέφωνο για να ξανακάνω το τεστ γιατί υπήρχε κάποια ένδειξη.
Ένιωσα το απόλυτο κενό.

Την στιγμή που μαθαίναμε πως να χαιρετάω τους ανωτέρους μου, ζαλίζομαι, βάζω τα κλάμματα και πεφτω στην αγκαλιά του ανθυπολοχαγού μου. Απίστευτο ε;;
Απο εκεί και πέρα αρχίζει μια κωμικοτραγική κατάσταση. Ο ανώτερός μου να με ρωτάει γιατί κλαίω και ότι ο στρατός περνάει γρήγορα και εγώ να μην μπορώ να αρθρώσω λέξη. Όταν κατάφερα να του μιλήσω με στέλνει στον διοικητή και απο εκεί και πέρα στο 401.
Πήρα απαλλαγή και οι στρατιωτικοί γιατροί μου συμπεριφέρθηκαν άψογα.
Ηταν κάθε μέρα δίπλα μου και γενικά με πρόσεχαν πολύ.

Οι γονεις μου υπέφεραν πολύ στην αρχή.
Έκαναν το λαθος να διαβάσουν μια εγκυκλοπαίδεια της δεκαετίας του 1980 όπου έγραφε ότι όσοι έχουν τέτοια αρρώστεια πεθαίνουν.
Μέχρι να πάρω την απαλλαγή, γυρίζω σπίτι και μου είχαν κάνει ήδη τον επικήδειο. Με σωστή ενημέρωση - αλήθεια που βρήκα το κουράγιο; - και υπομονή, τελικά κατάλαβαν ότι δεν θα πεθαίνω.

Απλά αλλάζω. Δεν ξέρω αν αυτό μου έχει κάνει καλό μετά από περίπου 3 χρόνια που το γνωρίζω.
Το αγόρι μου δεν το ξέρει και δεν πρόκειται να το μάθει ποτέ.
Απλά προσέχω.

Παρόλα αυτά, πιάνω πολλές φορές τον εαυτό μου να κάθεται και να κλαίει.
Ίσως για την μαλακία που έκανα να είμαι απρόσεχτος τόσο. Είχα ακριβώς στην αρχή τα ίδια συναισθήματα με όλους όσους όταν το μαθαίνουν.
Θυμό, λύπη, αμνησία, αγανάκτηση. Και όμως, έμαθα όλα αυτά να τα αντιμετωπίζω. Όσο μπορώ βέβαια.
Η ειρωνία είναι ότι μέσα από αυτή την αρρώστια, έμαθα ποιοι είναι πραγματικά δίπλα μου και ποιοι όχι. Μου στάθηκαν άτομα που ο'υτε καν θα το φανταζόμουν και έχασα τον κολλητό παιδικό μου φίλο γιατι αποδείχθηκε τόοοοσο ανώριμος! Το είπε και σε άλλους...

Απο την άλλη το ίδιο το κράτος τουλάχιστον εδώ μας συμπεριφέρεται αρκετά καλά. Δεν θα πω τέλεια, αλλά σε σύγκριση με άλλα Α.Μ.Ε.Α, τουλάχιστον μας αντιμετωπίζουν καλύτερα. Από τις κοινωνικές παροχές, μέχρι τα δωρεάν φάρμακα - εγώ τουλάχιστον ακόμα δεν τα παίρνω γιατί δεν χρειάζεται - αλλά ακόμα και από το σβήσιμο μιας κλήσης όταν δείχνω το χαρτί ασθενείας μου.
Ίσως είναι και η ηλικία μου 23 ετών που με λυπούνται, δεν ξέρω.

Πάντως έχω αλλάξει γενικά συμπεριφορά και τουλάχιστον οι φίλοι μου λένε ότι έχω γίνει καλύτερος.
Ζω την κάθε στιγμή, ζω έντονα και κάνω τους γύρω μου περισσότερο ευτυχισμένους χωρίς να περιμένω ανταπόκριση. Δεν με νοιάζει πλέον τι θα πούν οι άλλοι.

Ίσως με έχει βοηθήσει και ένα συγγενικό μου πρόσωπο που ειναι πλέον 55 ετών και έχει εδώ και 20 χρόνια την ίδια πάθηση.

Αλλά πλέον έμαθα μέσα από αυτό, να ζώ πιο αληθινά... και αυτό μου αρέσει πολύ.
Κλείνω με μία φράση που πάντα μου λέει θείος μου. «Αν σπάσεις ένα ποτήρι μην κλαίς για αυτό. Μάζεψε μόνο τα κομμάτια και πρόσεχε για το επόμενο!»

Τ.Φ.




... 'Aλλες ιστορίες ...



Lancet

Πρόσφατες δημοσιεύσεις στο περιοδικό The Lancet HIV

Bictegravir and dolutegravir: head to head at 96 weeks

In The Lancet HIV, David Wohl and colleagues1 present 96 week data on bictegravir in a fixed-dose combination with emtricitabine and tenofovir alafenamide versus fixed-dose dolutegravir, abacavir, and lamivudine for initial treatment of HIV, while Hans-JΓΌrgen Stellbrink and co-workers2 report 96 week data on co-formulated bictegravir, emtricitabine, and tenofovir alafenamide versus dolutegravir with emtricitabine and tenofovir alafenamide for the same indication, both from randomised, double-blind, placebo-controlled, multicentre, phase 3 non-inferiority trials.

Is point-of-care early infant HIV diagnosis sustainable?

The high mortality of untreated HIV infection in infants was first documented in a study1 in 2004. However, the cumulative morbidity of late initiation of combination antiretroviral therapy (ART) is less well appreciated. For example, in a large cohort study2 from South Africa, almost 50% of children had advanced HIV disease when starting ART, at a median age of 43 months. The Children with HIV Early Antiretroviral (CHER) study3 provided the first evidence from a randomised controlled trial that initiating ART from a median age of 7Β·4 weeks was not only associated with significantly lower mortality, but also with less disease progression than when ART was deferred until a median age of 21 weeks.

Estimating fiscal space for health: pitfalls and solutions

In The Lancet HIV, Annie Haakenstad and colleagues1 report how much fiscal space for HIV/AIDS could be created in 137 low-income and middle-income countries. The research is timely and extremely important. Given substantial cuts in development assistance for HIV/AIDS,2 domestic financing is essential to sustain the response to the epidemic.

About us

Στο hivaids.gr, φιλοξενούμε αφιλοκερδώς το "Πρόγραμμα Συνεργασίας" Μονάδων Λοιμώξεων για την ανάπτυξη διαδικτυακής τράπεζας κλινικών παραμέτρων. Το Πρόγραμμα δημιουργήθηκε από έναν γιατρό ειδικό στην HIV λοίμωξη με τη συμμετοχή των Μονάδων: Περισσότερα

% Αναπηρία και HIV

Νέος κανονισμός

Ενιαίος Πίνακας Προσδιορισμού Ποσοστού Αναπηρίας

Ημερολόγιο

@ Διαύγεια

ΔιαύγειαΔι@ύγεια

διαφάνεια στο κράτος

Διαδικτυακές αναρτήσεις διοικητικών αποφάσεων για το HIV/AIDS

Έρευνα

Σας έχει σπάσει ποτέ το προφυλακτικό κατά τη διάρκεια μιας ερωτικής επαφής;
Ναι
Όχι
Δεν χρησιμοποιώ

Επικοινωνία

Newsletter

Ανακοινώσεις

Χρήσιμες πληροφορίες